Ακόμα ένα έτος προστέθηκε την σήμερον στο βιογραφικό της ζωής μου!Αρκετές νέες εμπειρίες, γνωριμίες, χαρές και απογοητεύσεις συνέθεσαν τα επιπλέον στοιχεία που βαραίνουν τους 26χρονους πλέον ώμους μου.Ακούω με μεγάλη συχνότητα και απο ανθρώπους που εχουν προσπελασει αυτά τα χρόνια, ότι για τον άνδρα τουλάχιστον, το διάστημα 25 με 30κάτι είναι το καλύτερο, πιο γεματό (το γε και με 'α')και παραγωγικότερο στην διαδρομή της ζωής του .Συνεπώς, παρηγοριέμαι στην ιδέα οτι έφτασα στην απαρχή της πιο λαμπρής περιόδου.
Όσον αφορά την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση του παρόντος blog, οι προβλέψεις μου για τα Οσκαρ στην πλειοψηφία τους έπεσαν έξω, όπως ακριβως και σε λοιπά παίγνια τυχερά και μη τελευταία.Πάντως θεωρώ το ανατρεπτικό κατ' εμέ Avatar, τον μεγάλο αδικημένο της λαμπερής βραδιάς της απονομής των βραβείων της ακαδημίας.Και σίγουρα τον Cameron ως αυτόν που μετάνιωσε περισσότερο που πέρασε το κόκκινο χαλί το εν λόγω βράδυ.
Θα κλείσω την ιστορική -ελέω γενεθλίων- αυτή ανάρτηση με κάτι που συνειδητοποίησα πρόσφατα, αναζητώντας (αν υπάρχει) την ερμηνεία του. Παρατήρησα λοιπόν, ότι από όσα τουλάχιστο μπορώ να θυμηθώ απο τα βραδινά (ή πρωινά συνηθέστερα) ονειρά μου, βλέπω με ανησυχητική συχνότητα τεράστια, αμέτρητων ορόφων, πολλαπλών κατευθύνσεων και αλληλοδιασταυρούμενα ασανσέρ(ναι, βλέπω και οριζόντιας φοράς απο δαύτα!!).Σε αυτό το πλέγμα ανελκυστήρων, μέσα στο οποίο το 'ταξίδι' εναλλάσεται σε ορόφους είτε με θετικό είτε με αρνητικό πρόσημο μπροστά,και στο οποιο παρεπιμπτόντως είμαι πάντα μέσα, μόνος ή με παρέα, νιώθω έναν υποδερμικό φόβο για το άγνωστο καθώς και φόβο μακροχρόνιου εγκλεισμού σε μικρό χώρο.Δυστυχώς δεν γνωρίζω να ερμηνεύω όνειρα και εν προεκτάσει το ασυνείδητο. Επιπρόσθετα οι λιγοστές ως τώρα αναζητήσεις περί αυτού, απέβησαν άκαρπες.Πρόκειται να εξακριβώσω όμως σύντομα την ερμηνεία τους και έπειτα θα ακολουθήσει αναδημοσίευση της στον παρόντα διαδυκτιακό χώρο.Μέχρι τότε να είστε πάντα καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα!
